Powered By Blogger

11 de febrero de 2013

.

Cos teus ollares golpeas as miñas portas,
protexidas dos teus cantos preguizeiros.
Tremen as ventás, e perdo todo polo que loito,
pero resisto.
E non caen,
E fican paradas,
E a tormenta torna ao seu curruncho de tebras.
Mentres, meu corazón inquedo, espera que volte o mal tempo,
pois a calma non é resposta.
Pois sen ti,
so ai baleiro.

No hay comentarios:

Publicar un comentario