Son contigo e son sen ti,
máis cando faltas agardo.
Agardo polos teus ollos,
e fuxo do teu fermoso pranto.
Máis non
hai noite sen ollos,
máis non
hai xemido sen ti.
Meu corazón agarda os reconditos ollares do teu peito,
mentres provocas ruxidos de arrepentimento.
Non podo controlar as miñas bágoas,
nin podo borrar as túas.
Pero podo, o teu carón, levar nas miñas costas, as túas
rúas.
